درک سختی های رزمندگان خط مقدم

برای اینکه یک رزمنده در خط مقدم حضور یافته و به جنگ و رزم بپردازد، حدود هفت تا 10 نفر وی را پشتیبانی می‌کنند. ماحصل فعالیت تمام واحدها حضور رزمنده در خط و عملیات است، یعنی اگر رزمنده‌ای در خط نباشد که بجنگد فعالیت تمامی واحدهای پشتیبانی عملیات بی‌ثمر بوده و اگر واحدهای پشتیبانی وجود نداشته باشند، بالطبع رزمنده‌ای نمی‌تواند در خط حضور یابد. دردفاع مقدس همه به سهم وتوان خود نقش داشته اند، بخشهای زیر نقش موثری دردفاع داشته‌اند: عملیات رزمندگان - اطلاعات و  عملیات – مهندسی رزمی – آتش پشتیبانی (هوایی وتوپخانه) – ترابری (هوایی وزمینی) – ارتباطات (با سیم و بیسیم) – پشتیبانی (مهمات وآذوغه) و... درمقطعی توفیق حاصل شد و  درخدمت عزیزان رزمندگان مخابرات لشکر 27  محمد رسول الله (ص) بودم . برخی چون برادر رزمنده محمد محمد کریمی پرکشیدند واسمانی شدند و برخی چون برادر علیرضا پرتوسعد ، اخوی اش ( حمید رضا پرنوسعد) به شهادت رسید و خود راست قامت ، میراث دار پیام رسان شهدا گشتند . متن زیر خاطره برادر رزمنده علیرضا پرتوسعد از همرزم شهید محمد کریمی می باشد :   هوای پادگان دوکوهه درتابستان ها  بسیارگرم و سوزان و واقعا طاقت فرسا بود . اتفاقا ماه مبارک رمضان هم در تابستان بود عده‌ای از برادران رزمنده با کسب تکلیف وضعیت اقامتشان از مسول خود ، قصد ده روزه کرده و روزه ‌گرفتند .گرچه  تشنگی و سختی داشت ولی روزه داری در آن هوای گرم خودش حال و هوا و لذتی داشت . برادر محمد کریمی درکانکس مرکز پیام ( مرکز بیسیم لشکر 27 محمد رسول الله ) خدمت می‌کرد . بخاطر جلوگیری از خراب شدن دستگاه ها ؛ کانکس به کولر گازی مجهز بود  و دستگاه ها را خنک می‌کرد و البته هرکس که داخل کانکس بود نیز خنک می‌شد . هر از گاهی من به برادران مخابراتی داخل کانکس سر میزدم . چند باری دیدم کولر خاموش است . از برادر محمد کریمی علت خاموش بودن گولر را سوال کردم . گفتم : مگر کولر خراب است ؟ گفت : نه من خاموش کردم ! گفتم : چرا ؟ ‌گفت  : الان بچه‌ها درخط مقدم در گرما هستند. و ما اینجا زیر باد سرد باشیم ، این درست نیست ، ما قصی القلب می‌شویم ! موقع نماز جماعت ظهر تابستان گرم در پادگان دوکوهه یک جیپ بود که برادران مخابرات را به حسینیه حاج همت می‌برد و بعد از نماز برمی‌گرداند. بعضی از برادران مانند برادر محمد کریمی سوار آن جیپ نمی شدند و برای مبارزه با نفس درآن گرمای عرق ریزان  پیاده می‌رفتند ! شهید کریمی خیلی منظم و با دقت  و مرتب و اهل خود سازی بود . در این خصوص از وی سوال کردم . ‌گفت : پدرم نظامی است و مارا در خانواده با انضباط تربیت کرده است . وی در زمان حیاتش برای شهدا خیلی ارزش قایل بود و به انها عشق می‌ورزید و غبطه میخورد و آرزو داشت به قله های رفیع آنان دست یابد ! براستی مردان خدا اینگونه بودند ، شهید محمد محمد کریمی نیز چنین فرد خود ساخته ای بود . به خودش راحتی نمی‌داد ، تا مهیای رفتن باشد.و براحتی در عملیات والفجر هشت در اسفند 1364  منطقه فاو جان به جان افرین تقدیم کرد و جاودانه شد . روحش شاد و راهش پررهرو ?     سید جواد هاشمی فشارکی